İçsel Canavar: Frankenstein (2025)’te Yaratma, Baba Figürü ve Suçluluk Üzerine Freudcu Bir Okuma

Özet

Bu çalışma, Guillermo del Toro’nun yönetmenliğini yaptığı Frankenstein (2025) uyarlamasını Sigmund Freud’un psikanalitik kuramı çerçevesinde inceleyerek anlatının yalnızca gotik korku ve bilimsel ilerleme eleştirisiyle sınırlı kalmadığını; aynı zamanda modern öznenin içsel bölünmesini, bastırma süreçlerini ve suçluluk temelli çatışmalarını görünür kılan bir psikanalitik trajedi olarak da yapılandığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma, Victor Frankenstein ile isimsiz Yaratık arasındaki ilişkinin iki bağımsız karakterin karşıtlığından ziyade, tek bir ruhsal bütünün parçalanan ve çatışan yönleri olarak okunabileceği varsayımı üzerine dayanmaktadır. Bu doğrultuda Freud’un yapısal kişilik modeli, dürtü kuramı ve “uygarlığın huzursuzluğu” yaklaşımı, anlatının temelini oluşturmakta kullanılmıştır. Nitel araştırma desenlerinden Hermenötik yaklaşım ile tasarlanmış olan çalışmada, filmin anlatı yapısı ve sinemasal dil aracılığıyla üretmiş olduğu anlam katmanları yorumlanmıştır. Bulgular, Victor’un “yaratma” eyleminin haz ilkesinin tiranlığı altında gerçekleşen narsistik bir arzu ile Oidipal bir suç olarak temsil edildiğini; Yaratık’ın ise bastırılmış olanın geri dönüşü ve tekinsizlik bağlamında Victor’un reddettiği ilkel ve saldırgan dürtülerin somutlaşması olarak işlediğini göstermektedir. Yaratık’ın tanınma ve kabul arzusunun sistematik dışlanma nedeniyle yıkıcı bir öfkeye dönüşmesi, Eros’un engellenip Thanatos’un baskınlaşmasıyla açıklanmış; iki figürün karşılıklı takibi ve öz yıkımı, suçluluğun içselleştirilmiş saldırganlık olarak benliği tükettiği bir kapanışa bağlanmıştır. Sonuç olarak çalışma, Frankenstein’ı yaratma, sorumluluk, bastırma ve suçluluk ekseninde modern bilincin kırılmasını temsil eden disiplinlerarası bir okuma önerisiyle yeniden konumlandırmaktadır.